De 81-jarige Alkmaarder Jan Oeldrich heeft Lewy-body-dementie en parkinsonisme. Hij wilde niets liever dan de race zondag in zijn caravan kijken, op de camping in Zandvoort, maar door zijn ziekteverloop ging dat niet meer zo makkelijk. Daarom schakelden zijn vrouw en dochter Stichting Ambulance Wens in, die hem een onvergetelijke dag bezorgde. “Het was fantastisch.”
Jaqcueline Jansen-Oeldrich, Jans dochter, was als klein meisje vaak in Zandvoort te vinden. “Mijn ouders hebben elkaar daar leren kennen”, zegt ze tegen NH Nieuws. “Allebei mijn opa’s en oma’s kampeerden daar en later hadden mijn ouders er een strandhuisje.” Als er dan races op het circuit waren, genoten ze daar van. “Toen konden we nog stiekem onder het hek door.”
Daarom wilde de familie de Formule 1-race van afgelopen weekend graag, zoals vroeger, te midden van ‘de gekte’ in hun caravan vlakbij de beruchte Tarzanbocht kijken. “Maar m’n vader werd slechter en slechter en de race werd door corona natuurlijk twee keer uitgesteld, dus dat ging niet meer zomaar. Op deze manier hebben we het toch allemaal mee kunnen maken.”
Jan werd opgehaald met een ambulance. “Hij werd echt als een koning naar Zandvoort vervoerd. De ramen van de ambulance zijn allemaal geblindeerd, waardoor hij ongestoord naar buiten kon kijken. De boulevard, de drukte, hij heeft alles gezien.” Ook de koninklijke familie, die zondag op het circuit van Zandvoort aanwezig was, zagen ze voorbijlopen. “Hun auto stopte voor de camping.” Jacqueline vervolgt lachend: “We hebben nog staan zwaaien naar Máxima, maar ik weet niet of ze dat heeft gezien.”
Lewy-body-dementie
Over de ziekte die Jan heeft, Lewy-body-dementie, is nog niet heel veel bekend. “Het gaat op en af. Op het ene moment zou je hem bij wijze van spreken je bankzaken laten regelen en een dag later kan hij wel weer zo slecht zijn dat hij niet eens weet hoe hij moet eten en drinken. Het is een hele nare ziekte”, zegt Jacqueline. “Daarbij heeft hij parkinsonisme [een verzamelnaam voor neurologische aandoeningen die erg kunnen lijken op de ziekte van Parkinson, red.], daardoor gaat hij nu wel heel erg achteruit.”
Daarom is Jan twee maanden terug naar het Heerhugowaardse verzorgingstehuis Zuyderwaart verhuisd, tegenover het huis van Jacqueline. “Daarvoor hadden we een gesprek met mijn vaders arts en die vroeg of er nog dingen waren die we graag met mijn vader wilden doen. Dat was de Formule 1, natuurlijk.” Door de arts werden ze geattendeerd op de stichting Ambulance Wens. “Ik heb meteen een mail gestuurd met ons verhaal en een uur later ging de telefoon en kreeg ik te horen: ga je er maar op verheugen, dit gaan we gewoon doen.”
Helden
“Wat een helden waren de vrijwilligers die ons hielpen. Serieus”, zegt Jacqueline dankbaar. “De mevrouw die ons hielp is verpleegster in een hospice, de man is brandweerman, en ze hebben gewoon hun hele vrije zondag opgeofferd om mijn vader deze dag te geven.” Het was fantastisch, vertelt Jacqueline. “Gelukkig was mijn vader al een paar dagen ‘goed’. Hij genoot er echt met volle teugen van en we hebben de winst van Max goed gevierd.”
Maandagochtend ging Jacqueline weer bij haar vader langs. Als ze vrij is brengt ze hem ’s morgens altijd zijn krant. “Toen ik aankwam, was hij even wakker en zag ik gelijk die grote glimlach, van: wat was het mooi.” Ook in het verzorgingstehuis vertelt Jan vrolijk over zijn ervaring. “De verpleging zei al: hij is er helemaal vol van en bleef maar vertellen.” Maar hij was ook heel moe van de vele indrukken.
“Het is nu afwachten hoe het verder gaat. We gaan er gewoon een mooie tijd van maken”, besluit Jacqueline. “Dit hebben we in ieder geval meegemaakt en dat was prachtig.
